Logo Muzeum
Zbiory
... ...


Samolot: PZL-105 Flaming

PZL-105 Flaming
Polska
samolot wielozadaniowy
1989



  • Dane techniczne


Rozpiętość 12,7 m
Długość 8,6 m
Masa startowa 955 kg
Maksymalna prędkość 250 km/h
Pułap 5500 m
Zasięg 1000 km
Uzbrojenie
Silnik :
gwiazdowy M-14P o mocy 330 KM (243 kW)

 

Prototyp samolotu przewidzianego jako następca
wielozadaniowego PZL-104 Wilga.


Opracowana w początku lat 60. Wilga, pomimo swych zalet, stawała się coraz mniej nowoczesna. Koncepcja nowego samolotu została opracowana przez zespół inż. Andrzeja Frydrychewicza. W założeniach miała to być kontynuacja sprawdzonego PZL-104, roboczą nazwą nowego płatowca była Wilga-88. Konstruktorem prowadzącym był inż. Roman Czerwiński, a od roku 1989 inż. Wojciech Woźniczka.

Prototyp nowego samolotu oblatano w dniu 19 grudnia 1989 roku (pilot – Jerzy Jędrzejewski). Trzy dni później nastąpiła pierwsza publiczna prezentacja. Był to wielozadaniowy samolot o konstrukcji całkowicie metalowej, w układzie zastrzałowego górnopłata. W samolocie, o wielkości zbliżonej do gabarytów Wilgi, pomieszczono 6-miejscową kabinę, zachowując szerokie drzwi, wygodne w użyciu dla spadochroniarzy i przy przewozie dużych ładunków. Następny prototyp PZL-105L ze zmienionym silnikiem oblatano w 1991 roku. Dokonano w nim również pewnych zmian technicznych, m.in. podniesiono wyżej usterzenie poziome.

Samolot miał być produkowany w wersjach: sportowej (holowanie szybowców, wynoszenie spadochroniarzy), transportowej (4–5 pasażerów lub 450 kg). Przewidywano także możliwość produkcji dla potrzeb rolnictwa, a także zastosowanie w roli maszyny patrolowej, sanitarnej, geologicznej i retlanslacyjnej.

W założeniach firmy, PZL-105 Flaming miał być nowoczesną maszyną przeznaczoną przede wszystkim na eksport. Planowano, iż głównymi odbiorcami będą Stany Zjednoczone i Kanada. Ze względów technicznych i ekonomicznych produkcja tego samolotu, planowana przez PZL na rok 1996, nie została podjęta.

Samolot o znakach SP-PRC jest drugim prototypem PZL-105, a pierwszym przeznaczonym do prób w locie. Egzemplarz jest wyposażonym w słabszy silnik radziecki M-14P o mocy 243 kW. Do 1995 roku SP-PRC wykonywał loty próbne i pokazowe, w sumie ponad 2000 godzin. Został przekazany do zbiorów Muzeum w 1999 roku.

Powrót



Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
© NeoServer 2009 -      - Polityka obsługi "ciasteczek"     - statystyka