Logo Muzeum
Zbiory
... ...


Samolot: Albatros B.IIa (L.30)

Albatros B.IIa (L.30)
Niemcy
samolot szkolny
1919



  • Dane techniczne


Rozpiętość 12,96 m
Długość 7,63 m
Masa startowa 1050 kg
Maksymalna prędkość 120 km/h
Pułap 3000 m
Zasięg 4 godziny lotu
Uzbrojenie Brak stałego uzbrojenia
Silnik :
6-cylindrowy, rzędowy Mercedes D III o mocy 160 KM (118 kW)
Zdjęcia panoramiczne :

 

Lotnictwo było początkowo traktowane jako rodzaj broni bez przyszłości. Pilotami byli zazwyczaj przyuczeni podoficerowie, których traktowano jako powietrznych kierowców, obserwatorami – już oficerowie. By móc latać należało się jednak tego nauczyć, potrzebne więc były maszyny o mocnej konstrukcji, które nadawałyby się do szkolenia.

Opracowany jako rozwinięcie doskonałej konstrukcji z 1913 roku autorstwa inż. Ernsta Heinkla, Albatros B.II. był dwumiejscowym, całkowicie drewnianym, dwupłatowym samolotem szkolnym i obserwacyjnym. Inżynier Ernst Heinkel zaprojektował duży dwupłatowiec z chłodzonym cieczą silnikiem i śmigłem ciągnącym. Był to początek niemieckiej linii konstrukcyjnej, przyjętej szybko na całym świecie. Samoloty takie, zwane wówczas „tractorami”, charakteryzowały się statecznością i solidną konstrukcją. Po odejściu inż. Heinkla z zakładów Albatrosa zaczęto w nich produkować wersję obserwacyjną B.II z 1914 roku.

Oprócz macierzystych zakładów, płatowce Albatros B.II były budowane także w fabrykach BFW (Bay), LFG oraz w Warszawie w zakładach Refla. Łącznie w okresie 1914–1918 wyprodukowano ponad 3000 egzemplarzy Albatrosa B.II. Udoskonaloną wersję, oznaczoną jako B.IIa, budowano w zakładach LFG od 1917 roku, gdzie powstało ich blisko 600 sztuk. Niewielką ilość zbudowano także we wrocławskich zakładach Linke-Hoffmann. Po zakończeniu wojny, na potrzeby lotnictwa cywilnego, w zakładach Albatros w Berlinie-Johannisthal zmontowano jeszcze 20 egzemplarzy, oznaczonych jako L-30.

W Polsce po odzyskaniu niepodległości użytkowano ponad 100 (wg niektórych źródeł tylko 60) egzemplarzy Albatrosów B.II. Wykorzystywano je w szkoleniu wojskowym. Z uwagi na właściwości pilotażowe i wytrzymałą konstrukcję cieszyły się one doskonałą opinią. Najdłużej samoloty Albatros B.II służyły w Bydgoszczy – do 1927 roku.

Prezentowany egzemplarz pochodzi z serii powojennej i nosi numer fabryczny 10019. Wyprodukowany w 1919 roku, należy do najdłużej eksploatowanych płatowców – latał aż do 1940 roku. Na mocy umowy między Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie i berlińskim Muzeum Komunikacji i Techniki płatowiec odrestaurowano w 1986 roku w Niemczech, nadając mu fikcyjne malowanie i oznaczenie, imitujące Albatrosa D IIa o numerze 1302/15, o imieniu „Ada” (od Ady Sari, słynnej wówczas śpiewaczki operowej). Podobny samolot latał w roku 1920 w Oficerskiej Szkole Obserwatorów Lotniczych w Toruniu.

Powrót



Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
© NeoServer 2009 -      - Polityka obsługi "ciasteczek"     - statystyka