Logo Muzeum
Zbiory
... ...


Samolot: Mikojan-Guriewicz MiG-23MF

Mikojan-Guriewicz MiG-23MF
ZSRR
samolot myśliwski
1976



  • Dane techniczne


Rozpiętość (maks. skos skrzydła) 7,78 m
Długość 17,18 m
Masa startowa 15400 kg
Maksymalna prędkość 2500 km/h
Pułap 17500 m
Zasięg 1600 km
Uzbrojenie opis w tekście
Silnik :
R-29-300 o ciągu (z dopalaniem) 12500 kG

 

Zmiany pojawiające się w poglądach dotyczących dalszego rozwoju lotnictwa, doprowadziły w ZSRR na początku lat 60. do poszukiwania nowego myśliwca frontowego, mogącego uzupełnić, a potem całkowicie zastąpić samolot MiG-21. Od nowej konstrukcji oczekiwano dużej prędkości maksymalnej (ok. 2,0-2,5 M), dużej prędkości wznoszenia, uzbrojenia w rakiety kierowane średniego zasięgu do walki powietrznej z odpowiednim systemem ich naprowadzania, możliwości wykrycia i zaatakowani celu latającego na małych wysokościach i średnich dystansach (odpowiedni celownik radiolokacyjny), możliwości operowania z lotnisk gorszej klasy (w tym polowych) z ograniczoną długością pasa startowego. Rozwijająca się technika i technologia pozwalały spełnić szereg tych warunków, najtrudniejsze do realizacji było jednak zapewnienie krótkiego startu i lądowania. Dotychczasowy rozwój samolotu szedł właśnie w kierunku odwrotnym, dużą prędkość lotu uzyskiwano poprzez rozwiązania aerodynamiczne powodujące pogorszenie właściwości startu i lądowania, tym samym konieczne było wydłużanie pasów startowych.
W Biurze Doświadczalno-Konstrukcyjnym - 155 Mikojana i Gurjewicza projektowany nowy samolot dostał nazwę MiG-23.

Zaprojektowano dwa prototypy różniące się rozwiązaniami konstrukcyjnymi prowadzącymi do skrócenia startu i lądowania. Pierwszy z nich dostał nazwę
"23-01", w celu skrócenia rozbiegu i dobiegu zamontowano w nim dwa dodatkowe silniki nośne, umieszczone prawie pionowo w środkowej części kadłuba
(w pobliżu środka ciężkości). Zabierało to jednak dużo przestrzeni wewnątrz kadłuba, ograniczając w ten sposób ilość paliwa, wyposażenia i uzbrojenia.
To rozwiązanie było bez perspektyw i 1967 roku prace nad nim przerwano. Drugi prototyp, nazwany "23-11" otrzymał skrzydła o zmiennej geometrii i to on stał się przedmiotem długich, pełnych problemów technicznych prób. Biuro konstrukcyjne Mikojana pracowało nad takim układem skrzydeł od początku lat 60., potem do pomocy w tych badaniach włączono Centralny Instytut Aerodynamiki i Hydrodynamiki w Moskwie. W 1965 roku nastąpiło przyśpieszenie programu i już na przełomie lutego i marca 1966 roku zakończono prace projektowe. 9 lipca 1967 roku "23-11" wykonał pierwszy lot, w czasie drugiego zmieniano już geometrię skrzydeł. Zastosowanie takiego skrzydła umożliwiło powstanie samolotu wielozadaniowego, potrafiącego wykonać zadania myśliwca frontowego (wykonującego również bombardowanie) i przechwytującego. Nie przewidywano prowadzenia powietrznej walki manewrowej.
Aby przyśpieszyć próby zbudowano w sumie 9 prototypów. W maju 1969 roku wykonał lot pierwszy seryjny MiG-23S. Samolot był napędzany silnikiem
R-27F-300. Prace nad radiolokacyjnym systemem celowniczym RP-23 "Sapfir 23" przeciągały się i dlatego też tymczasowo zastosowano prostszy celownik radiolokacyjny RP-22 (stosowany na MiG-21). Nie pozwoliło to na pełne wykorzystanie systemu uzbrojenia, a możliwości nowego samolotu były porównywalne z MiG-21. W czasie eksploatacji pierwszych seryjnych MiG-23S ilość problemów technicznych i technologicznych rosła lawinowo. Był to niestety efekt przyśpieszonego trybu przeprowadzania prób oraz dużej złożoności nowych systemów. Konieczne stało się zastosowanie znacznych zmian w konstrukcji
i technologii produkcji elementów wykonanych ze stali. Należało również poprawić właściwości manewrowe. Bardzo udanym pomysłem okazało się podwozie główne o bardzo ciekawej i prostej konstrukcji.

Po drodze, do kolejnej znacznie poprawionej wersji, był krótko produkowany myśliwiec nieoficjalnie nazywany "MiG-23 wzór 1971" z nowym skrzydłem ze zubożoną mechanizacją.
W 1972 roku pojawił się wreszcie poprawiony samolot nazwany MiG-23M. Został wyposażony w silnik R-29 o większym ciągu, ruchoma część skrzydła miała zwiększoną powierzchnię oraz pełną przewidzianą w projekcie mechanizację (skrzele z MiG-23S zostało zastąpione klapą przednią), usterzenie pionowe zostało przesunięte do tyłu kadłuba. Zastosowano dopracowany system wykrywania i celowania, w skład którego wchodził celownik radiolokacyjny RP-23 "Sapfir 23"
i ciepłonamiernik TP-23 (ułatwiający śledzenie celu powietrznego na podstawie śladu cieplnego). W skład uzbrojenia, oprócz stosowanego już wcześniej dwulufowego działka GSz-23Ł i rakiet kierowanych krótkiego zasięgu (R-3S, R-3R, R-13M, uzupełnione potem o R-60), weszły rakietowe pociski kierowane średniego zasięgu (R-23R i R-23T) do zwalczania celów powietrznych. Dodatkowym uzbrojeniem do zwalczania celów naziemnych były rakiety kierowane
(Ch-66,Ch-23), bomby o łącznej masie 2000 kg oraz rakiety niekierowane. Skuteczne użycie uzbrojenia bombowego na MiG-23 było niezwykle trudne z uwagi na brak odpowiedniego systemu celowniczego (bombardowano "na oko"). W 1973 roku powstała pierwsza wersja eksportowa nazwana MiG-23MS, z uproszczonym wyposażeniem i uzbrojeniem analogicznym z MiG-23S. Drugi wariant eksportowy nazwany MiG-23MF, wprowadzony do produkcji w 1977 roku, niewiele różnił się od podstawowego MiG-23M. Przeznaczony był dla państw Układu Warszawskiego.
Dla szybkiego przeszkolenia pilotów i ich treningu był konieczny dwumiejscowy wariant tego samolotu. Jego projektowanie rozpoczęto już w 1967 roku,
w marcu 1969 roku oblatano prototyp. Konstrukcja wymagała poważnych zmian (sytuacja analogiczna z MiG-23S) porównywalnych z zastosowanymi na
MiG-23M. Szkolna wersja weszła do produkcji seryjnej w 1972 roku pod nazwą MiG-23UB.
Dalsze udoskonalanie samolotu polegało na poprawieniu jego właściwości manewrowych w walce powietrznej. Nowy myśliwiec nazwany MiG-23ML miał zmniejszoną masę. Wszedł do produkcji w 1976 roku, a od 1981roku był eksportowany.
Opracowano również specjalny wariant przechwytujący nazwany MiG-23P. W celu dalszego poprawienia właściwości manewrowych, na początku lat 80. opracowano nową wersję o nazwie MiG-23MLD, będącą modyfikacją MiG-23ML, a realizowaną w ramach remontów. Próby modernizacji samolotu MiG-23
w latach 90. nie znalazły chętnych na ich sfinansowanie.
Dla Polskiego Lotnictwa Wojskowego zakupiono 36 samolotów MiG-23MF. Dostawy były realizowane w latach 1979, 1981 i 1982.
Zakupiono również 6 MiG-23UB, których dostawy były realizowane równolegle z MiG-23MF. Obie wersje wycofano z uzbrojenia w 1999 roku.

Powrót



Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
© NeoServer 2009 -      - Polityka obsługi "ciasteczek"     - statystyka