Logo Muzeum
Zbiory
... ...


Szybowiec: IS-C (SZD-C) Żuraw

IS-C (SZD-C) Żuraw
Polska
szybowiec treningowo-wyczynowy
1952



  • Dane techniczne


Rozpiętość 18,0 m
Długość 7,7 m
Powierzchnia nośna 22,7 m2
Masa własna 255 kg
Masa startowa 435 m
Doskonałość 23 przy prędkości optymalnej 65 km/h
Opadanie min. 0,9 m/s przy prędkości ekonomicznej 60 km/h
Prędkość minimalna 52 km/h
Maks. prędkość nurkowania 200 km/h

 

Dwumiejscowy treningowo-wyczynowy szybowiec o konstrukcji całkowicie drewnianej, w układzie średniopłata.

W 1935 roku w niemieckich zakładach DSF inż. Hans Jacobs opracował dwumiejscowy szybowiec treningowo-wyczynowy z otwartą kabiną nazwany bdquo;Kranich” (żuraw). Druga seria oznaczona jako Kranich II powstała w zakładach Schweyer w Ludwigshafen. Kranich II posiadał już zakrytą kabinę i inne zmiany konstrukcyjne, w tym zamontowane hamulce aerodynamiczne i ulepszone tylne siedzenie pilota. Te udane szybowce budowane były również m.in. w Czechosłowacji, Szwecji, Hiszpanii i, po wojnie, w Jugosławii.

IS-C Żuraw jest polską wersją niemieckiego szybowca Kranich II, odtworzoną w Instytucie Szybownictwa po II wojnie światowej na podstawie zachowanych egzemplarzy. Pracami nad stworzeniem dokumentacji produkcyjnej kierowali inżynierowie Józef Niespał i Andrzej Kokot. Oblot prototypu polskiej serii produkcyjnej odbył się 22 kwietnia 1952 r. Produkcję podjęły Zakłady Sprzętu Lotnictwa Sportowego nr 4 w Gdańsku. W latach 1952–1953 zbudowano tam 51 egzemplarzy Żurawia. Były one użytkowane w aeroklubach do połowy lat 60.

Na prezentowanym egzemplarzu o numerze seryjnym 009 i znakach SP-1213 pilot Bernard Kopicki wykonał lot docelowo-powrotny na dystansie 320 km (29 maja 1953 r.). W latach 1962–1964 szybowiec był używany przez Aeroklub Gliwicki.

Powrót

   


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
© NeoServer 2009 -      - Polityka obsługi "ciasteczek"     - statystyka