Logo Muzeum
Zbiory
... ...


Szybowiec: SZD-21 Kobuz 3

SZD-21 Kobuz 3
Polska
szybowiec akrobacyjny



  • Dane techniczne


Rozpiętość 14,0 m
Długość 7,2 m
Powierzchnia nośna 13,5 m2
Masa własna 311 kg
Masa startowa 401 kg
Doskonałość 30,5 przy prędkości optymalnej 100 km/h
Opadanie min. 0,9 m/s przy prędkości ekonomicznej 100 km/h
Prędkość minimalna 73 km/h
Maks. prędkość nurkowania 350 km/h

 

Jednomiejscowy szybowiec akrobacyjny, w układzie wolnonośnego średniopłata o konstrukcji drewnianej.

Prace nad nowym szybowcem akrobacyjnym, następcą zbudowanego w 1949 roku Jastrzębia, rozpoczęto w SZD w 1958 roku. Zespołem projektowym kierował inż. Jerzy Trzeciak. Skrzydła o profilu laminarnym wyposażono w dwudzielne lotki szczelinowe oraz w hamulce aerodynamiczne.

Pierwszy prototyp nowego szybowca nazwanego SZD-21-2 Kobuz został oblatany w czerwcu 1961 roku przez Stanisława Skrzydlewskiego. W trakcie prób w locie okazało się m.in. że sterowność poprzeczna jest niewystarczająca jak na szybowiec przeznaczony do akrobacji. Kolejne przeróbki nie dawały oczekiwanych rezultatów. W kwietniu 1963 roku podczas prób prototypu Kobuz 2A zginął oblatywacz, inż. Sławomir Makaruk. Dopiero w grudniu 1964 roku oblatano udany prototyp SZD-21B Kobuz 3 opracowany pod kierunkiem inżynierów J. Trzeciaka i M. Gracza.

Łącznie wyprodukowano 32 sztuki "Kobuzów". Służyły one w aeroklubach do drugiej połowy lat 80. Uzyskano na nich szereg znaczących sukcesów w zawodach w akrobacji szybowcowej. Kres sukcesom i dalszemu użytkowaniu szybowca Kobuz 3 położył wypadek rozpadnięcia się szybowca w czasie akrobacji na zawodach wskutek utraty wytrzymałości elementów klejonych.

Prezentowany w Muzeum egzemplarz trafił do zbiorów w 1983 roku.

Powrót

 


Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego
© NeoServer 2009 -      - Polityka obsługi "ciasteczek"     - statystyka